Łagodny rozrost gruczołu krokowego. Nie w pełni jeszcze rozpoznano przyczyny i patogenezę tej choroby. Wiadomo jednak, że w jej rozwoju ważną rolę odgrywają czynniki hormonalne. Łagodny rozrost gruczołu krokowego jest związany z zaburzeniem stosunku androgen-estrogen i występuje tylko u osobników z aktywnymi czynnościowo jądrami. Z wiekiem następuje niewielki spadek koncentracji androgenu w surowicy i jednocześnie akumulacja dihydrotestosteronu w gruczole krokowym. Wzrost koncentracji dihydrotestosteronu w gruczole krokowym oraz całkowity lub względny wzrost koncentracji estrogenu intensyfikują proces rozrostowy.
Psy z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego są pogodne, nie stwierdza się u nich gorączki. Obserwowane objawy kliniczne to zaparcie i bolesne parcie na stolec czy też łagodne krwawe wypływy z cewki moczowej. Występowanie objawów klinicznych ze strony układu moczowego (bolesne oddawanie moczu, oddawanie moczu kroplami, nietrzymanie moczu) waha się od sporadycznego do częstego. Palpacja gruczołu krokowego często ujawnia jego symetryczne powiększenie. Jest on niebolesny i ma prawidłową konsystencję. Sporadycznie wyczuwa się nieregularną, przypominającą kamienie brukowe powierzchnię. Zdjęcia rentgenowskie, szczególnie z ujęcia bocznego, pokazują powiększony gruczoł, a badanie ultrasonograficzne – symetryczne powiększenie, najczęściej z jednorodną echogennością. Tylko w niektórych przypadkach badanie ultrasonograficzne wykazuje małe zmiany jamiste, wskazujące na formowanie się torbieli. Z gruczołu można wycisnąć ejakulat lub wydzielinę o różnorodnym wyglądzie, od prawidłowego po krwawy. Ostateczne rozpoznanie może być postawione tylko po biopsji gruczołu. Najczęściej jednak nie ma takiej potrzeby, ponieważ można postawić przypuszczalne rozpoznanie na podstawie danych z wywiadu, obserwacji z badań fizykalnych i wyników badań laboratoryjnych.
Leczenie jest ukierunkowane na zmniejszenie rozmiarów gruczołu krokowego i eliminowanie objawów związanych z jego łagodnym rozrostem. W tym celu najlepiej wykonać kastrację, co spowoduje zmniejszenie gruczołu w ciągu 2-3 miesięcy. Inną metodą jest terapia estrogenowa. Przyczyną takich zaburzeń może być również reakcja idiosynkratyczna. Zaleca się doustne podawanie dietylstilbestrolu w dawce 0,5 do I mg/dzień przez 5 dni lub co kilka dni przez 3 tygodnie. Syntetyczne estrogeny stosowane w małych dawkach i przez krótki czas powoduj atrofię prostaty, ale długotrwałe ich stosowanie może wywoływać metaplazję nabłonka i w następstwie tego powiększenie gruczołu. Poza tym metaplazja nabłonka prowadzi do zaburzeń odpływu wydzieliny, powstawania torbieli gruczołu krokowego lub formowania się ropni. Natomiast przedłużone stosowanie estrogenów może być przyczyną ostrego zahamowania czynności szpiku kostnego z niedokrwistością aplastyczną.
Tak więc, najbardziej skutecznym leczeniem dla większości chorób gruczołu krokowego jest kastracja. Jeśli jednak pies jest użytkowany do celów hodowlanych, kastracja nie jest metodą akceptowaną. Można wówczas zastosować inhibitor 5-alfa-reduktazy. Po 6 tygodniach terapii dochodzi do znacznego zmniejszenia rozmiarów gruczołu, które jednak ponownie zwiększają się po zaprzestaniu podawania leku. Hamowanie działania 5-alfa-reduktazy blokuje konwersję testosteronu do dihydrotestosteronu w gruczole krokowym, zabezpieczając go przed działaniem androgenów. Samce poddane leczeniu inhibitorami 5-alfa-reduktazy mogą by
nadal użytkowane do celów hodowlanych, ponieważ środki te nie mają wpływu na jakość nasienia. Finasteryd (finasteride, np. Proscar) jest inhibitorem 5-alfa-reduktazy dopuszczonym do stosowania u ludzi. Dawka stosowana u psów to 5 mg/kg podawane doustnie raz dziennie przez 6-8 tygodni. Jeśli zachodzi taka potrzeba, to leczenie może być po pewnym czasie powtórzone.