Egzema. Jest to najczęstsze schorzenie u psów. Występuje ona w dwóch postaciach, jako sucha lub mokra, a przyczyny jej powstawania są wewnętrzne (zła przemiana materii, zatrucie lekami, nieżyt jelit, zatrucie pokarmowe, awitaminoza, schorzenia nerek, wątroby i robaczyce) lub zewnętrzne (otarcia, podrażnienie skóry mydłem). Początkiem egzemy jest zawsze zaczerwienienie i świąd skóry, zaczynający się zwykle u nasady ogona i na grzbiecie. Objawy te przechodzą następnie w zapalenie skóry prowadzące do częściowego wyłysienia.
Jakkolwiek na egzemę zapadają psy różnych ras i w różnym wieku, to jednak najczęściej choroba ta atakuje zwierzęta leżące w cieple, zapasione, mało biegające, źle trawiące, karmione odpadkami kuchennymi (przyprawy!) lub smakołykami. Bardziej podatne są na nią psy szorstkowłose (foksteriery) i długowłose. Jest to przewlekłe schorzenie wymagające długotrwałego, choć nietrudnego leczenia. Konieczne jest urozmaicone, bogate w witaminy pożywienie oraz utrzymanie psa w sportowej kondycji. Znam przypadek kiedy pewien ciężko chory, tłusty foksterier o prawie wyłysiałym grzbiecie po rocznym pobycie w leśniczówce, gdzie miał dużo ruchu i racjonalne wyżywienie, uzyskał wspaniałą formę i zdobył na wystawie tytuł zwycięzcy!
Ponieważ objawy podobne do egzemy dają początkowo również choroby skórne wywołane przez bakterie, grzyby lub pasożyty zwierzęce, należy od razu po ich zauważeniu zwrócić się do lekarza. Im bardziej egzema jest zastarzała, tym trudniej ją zwalczyć.